Паходы

Як уладкаваныя нашы паходы

Паход у нас - не спаборніцтва на час, а дзень на прыродзе сваёй кампаніяй. Маршрут выбіраем просты, каб яго адолелі і дзеці. Напрыканцы заўсёды агульны стол: кожны вязе нешта сваё, асобнай цаны няма. Каго без машыны, падсаджваем да кіроўцаў з вольнымі месцамі - дамаўляемся ў чаце і ў асабістых паведамленнях.

29 сакавіка 2026: замак Montferrand і возера Cécélès

Першы паход прапанаваў адзін з удзельнікаў чата яшчэ на пачатку сакавіка: падняцца да руін замка Château de Montferrand XII стагоддзя, якія стаяць над далінай каля гары Pic Saint-Loup, на поўнач ад Манпэлье. 1 сакавіка арганізатарка выклала анонс, і запіс рос на вачах: 2 сакавіка збіралася каля 15 чалавек, да сярэдзіны месяца - каля 20, сярод іх пяцёра дзяцей ад 6 да 11 гадоў, а за чатыры дні да паходу - ужо каля сарака разам з дзецьмі. Для сем’яў запусцілі асобнае апытанне, дзе прасілі пазначыць узрост дзіцяці, каб падабраць маршрут, які адолеюць усе.

Група атрымалася такая вялікая, што план давялося змяніць: пікнік перанеслі ад замка да возера Lac de Cécélès, за дзесяць хвілін язды. Збіраліся а 11:15-11:30 на паркоўцы каля замка, пункт скінулі каардынатамі. Хто хацеў толькі на пікнік, прыязджаў адразу да возера на 13:00. Пра абутак спыталіся проста ў чаце і атрымалі кароткі адказ: «Можна красоўкі». З сабой бралі ваду, плед і ежу да агульнага стала, а складаныя столікі, мячы і бадмінтон - у каго былі. Прагноз абяцаў каля +15 і зменлівую воблачнасць. Гітару ўзялі, а вось музыканта да яе так і не знайшлося.

Той ноччу Францыя пераводзіла гадзіннікі на летні час, так што кава ў тэрмасах спатрэбілася. Раніца выдалася сонечнай і вельмі ветранай, але ніхто не перадумаў. А 11:42 група рушыла па сцежцы і спакойным крокам прыкладна за гадзіну, да 12:45, дайшла да замка. Наверсе дзьмула ўсур’ёз, але фотасесія з выглядам на горы і гарыгу ўдалася. Сцежка нескладаная, аднак з каляскай там не прайсці. Пасля спуску пераехалі да возера, да трох гадзін у чаце з’явіліся фота каля вады, а ўвечары - дзясяткі здымкаў як мінімум ад чатырох удзельнікаў і вынік адной фразай: «Так, мы кінулі выклік ветру і сонцу».

1 лістапада 2026: ракі і агульны стол каля возера пад Тулузай

Другі выезд выпаў на трэці дзень «Славянскага руху» пад Тулузай. Сабраліся ў нядзелю а 14:00 каля возера, і гэты дзень аказаўся самым сонечным за ўсе выхадныя. Налавілі вядро ракаў - палявалі па-спартыўнаму, дзеля азарту, а не дзеля вячэры. Потым накрылі агульны стол, уключылі музыку і караоке, танцавалі і гулялі ў бадмінтон. Дзеці гулялі на дзіцячай пляцоўцы, а дарослыя збіралі каштаны, каб засыпаць імі госця, які задрамаў у гамаку. Увечары, з 18:00, на віле гулялі ў «Мафію».

Калі захочаце паўтарыць з ракамі, улічыце: у Францыі іх лоўля рэгулюецца, на многіх вадаёмах патрэбная картка рыбака (carte de pêche), а інвазійных ракаў, напрыклад чырвонага балотнага, забаронена перавозіць жывымі. Так запісана ў агульнанацыянальным загадзе 2018 года пра інвазійныя віды.

Як трапіць у наступны паход

Пра наступны паход абвесцім у чаце: месца, пункт збору, час і ці спатрэбіцца машына. Запісваемся праз апытанне ў чаце. На першы маршрут дзяцей бралі ад 6 гадоў, і красовак цалкам хапіла. Калі ў вас ёсць вольныя месцы ў машыне або вы шукаеце, з кім даехаць, напішыце пра гэта ў чаце.