Анастасия Tij: «Вайб - Францияның Оңтүстігі» негізін қалаушы

Әрі қарай Анастасия өзі әңгімелейді.

Өзім туралы аздап

Мен Ярославльденмін - өзім оны шағын уездік қалашық деп атаймын. Үш литрлік банканы «баллон», ал еден сүрткішті «лентяйка» дейтін жер сол: Ярославльде солай сөйлейді. Айтпақшы, қалашық сұлу әрі тегі бар: орыстың алғашқы кәсіби театры - Волков театры осында дүниеге келген, Даналы Ярославтың ескерткіші де осында тұр. Мың рубльдік банкноттан бізге қарап тұратын сол Ярослав.

Оқуым көптікі сияқты болды. Кәдімгі мектеп, кейін маған информатиканы үйреткен техникум, кейін қаржы-экономикалық институт - бұл жолы сырттай, өйткені ол кезде жұмыс істеп жүргенмін.

Жұмыс мені неге үйретті

Он сегіз жасымда ірі компанияда жұмыс бастадым, ол балалар шығармашылығына арналған жинақтар шығаратын. Осы жерде алғашқы басшыма тағзым етейін: ол маған мүмкіндік берді және тез өсуге болатынын көрсетті.

Картаның дәл шетінен - Чукоткадан бастадым. Жинақ салынған алғашқы қораптар ол жаққа ұшақпен ұшты, әрі қарай тікұшақпен жетті. Сол шартты қалай келісе алғанымды әлі күнге білмеймін. Бірақ шықты: жердің бір шетінде балалар өз жинақтарын алды. Жиырма жасқа қарай алғашқы федералдық желілермен жұмыс істеп жүрдім, Чукотка мен Мәскеудің арасындағы қашықтық мені енді қорқытпайтын.

Кейін басқа бір ірі компания болды. Онда басшының көмекшісі болып келдім де, желілермен жұмыс жөніндегі жетекші менеджер болып кеттім - батысша айтқанда, key account manager. Он жылдан астам уақыт: еуропалық бөліктен Қиыр Шығысқа дейінгі федералдық желілер, Сочидегі қысқы Олимпиада ойындары серіктестерінің тапсырыстары, компанияның ірі жобаларының дерлік бәрі.

Іс жүзінде бұл мынаны білдірді. Жылына бір рет сатып алушылармен үстел басына отырып, келесі жылға шарттарды келісу: бонустар, маркетинг, тауарды қалай және қашан жеткіземіз. Нақты бір желінің форматына коллекция ойлап табу, өндіріске техникалық тапсырма жазу. Әр клиентке резерв ұстап, жөнелтілімдерді маусымдық шыңға дейін сөре босап қалмайтындай етіп есептеу. Дебиторлық берешекті қадағалау. Операторларым мен көмекшілеріме әр желінің құжат пен мерзімге қатысты өз қыңырлығы барын үйрету. Көрмелерге барып, жаңа тауарды көрсету.

Артыма қарасам, өмір маған эмиграцияға алдын ала чемодан жинап бергендей. Келісу, есептеу, адамдарды жинау, қашықтықтан қорықпау - кейін бәрін сол чемоданнан алдым, тілін білмейтін елде.

Францияға қалай тап болдым

Францияға мені отбасылық жағдайлар әкелді. Қалуды ойламаған едім - қалып қойдым. Әрі қарай әркім өтетін жол басталды: құжаттар, күту, тағы да құжаттар. Франция ешкімге есігін бірінші қаққаннан ашпайды, маған да ашпады: күту үш жарым жылға созылды.

Француз тілін мүлде, түк те білмейтінмін. Оңтүстікте автобустан түсерде жүргізушімен қоштасатын әдет бар: «au revoir». Тек француздар дыбыстардың жартысын жұтып қояды да, менің құлағыма жалғыз «ува» ғана жететін. Солай айта бердім: түсіп бара жатып қоштасамын - «ува!». Жүргізушілер қарқылдап күлетін, ал мен не болғанын түсінбейтінмін.

Кейін Paul-Valéry университеті мені француз тілі курстарына алды, мен A1 деңгейінен - әліпбиден бастадым. Бес семестр. Ол жылдар бекер өткен жоқ: тіл үйрендім, бір жарым жыл қайырымдылық азық-түлік таратуда ерікті болдым - қабылдадым, сөреге жайдым, таратып бердім - және күттім.

Виза мен ықтиярхат жалпы алғанда қалай жұмыс істейтінін сайт «Францияға көшу» бөлімінде талдайды: онда біреудің жеке тарихы емес, жалпы ережелер.

«Вайб - Францияның Оңтүстігі» қалай пайда болды

Ал депрессияға басымен кетіп қалмау үшін, сол аралықта өзім сияқтыларға кездесулер ұйымдастыра бастадым. Эмиграция адамды өзін түгел ақтарып, қайта жинауға мәжбүр етеді, әсіресе тіл білмесең: ересек адамша ойлайсың, ал аузыңнан ауа райы жақсы деген баланың сөзі ғана шығады. Сондықтан қазір осы жолда жүрген әр адамды түсінемін: қанша жұмсақ төсеп, қанша алдын ала сақтансаң да, оңай болмайды.

Менің алғашқы жобам - кемпинг. Мамыр еді, шашлық қатты жегім келді. Оңтүстікте тұратындар біледі: мұнда кез келген жерде от жағуға болмайды, рұқсат етілген орын керек. Ойладым: құрбылармен жиналамыз, кемпингтен үйшік жалдаймыз да, шашлық пісіреміз. Он-он бес адам болар деп күттім. Сексен адам жиналды - балаларымен.

Осылай мен қауымдастығымыздың ісіне белшемнен батып кеттім. Басында бұл сол кемпингке барғандардың чаты еді, алпыс шақты адам. Қазір Францияның оңтүстігіндегі орыс тілділер чатында 700-ден астам адамбыз, одан пикниктер, Масленица, караоке, концерттер мен кештер өсіп шығады - өтіп кеткендерінің бәрі оқиғалар афишасында жиналған.

Мұның бәрі не үшін

Шынымды айтсам, алғашында - өзім батып кетпеу үшін. Кейін түсіндім: мақсат басынан-ақ кеңірек болған. Адамдарға француз өміріне тамыр жаюға, жасып, тұнжырап қалмауға және бұл жолдан менен гөрі жеңілірек өтуге көмектесу. Басқа жерге көшірілген ағаш алдымен тамыр жаяды, бұтақты содан кейін ғана жайады. Адам да солай: мұнда аяғының астында топырақ неғұрлым ерте пайда болса, соғұрлым ерте бой түзейді.

1943 жылы Лондонда француз философы Симона Вейль «Тамыр жаю» кітабын жазды, онда мынадай сөйлем бар: «Тамыр жаю - адам жанының, бәлкім, ең маңызды әрі ең аз мойындалған қажеттілігі». Бұдан дәл айту қиын.

Мен қауымдастықты жүргіземін, және бәрінен бұрын бір нәрсені қалаймын: адамдар бірігіп, бір-біріне көмектессе екен. Бірін-бірі көре білуді үйренсе екен - сөйлесуді, тыңдауды, шамасы келген жерде демеу болуды. Әрі әркім өз алдына бойындағы талантын көріп, оны түгел іске жаратса екен. Қай елде, қай қалада болса да, адамдар үйде кім болса, сол болып қалса екен, тіпті одан да биікке өссе. Эмиграция өте көп мүмкіндік береді. Иә, басында ауыр. Бірақ күш табылады, сен әрі қарай жүресің.

Қазір немен өмір сүреміз

Қазір мен жалғыз емеспін: қасымда бір бағытқа қарайтын және осы іске үлес қосқысы келетін тұтас команда бар. Бізге бір-ақ рет келгендердің өзі достарымен кетеді. Жұптар құралады, әңгіме кездесумен бірге бітпейді, отбасылар отбасы болып дос бола бастайды.

Адамдар әртүрлі сұраныспен келеді: біреуге заң мәселелерінде жөн сілтеу керек, біреуге - жұмыс, біреуге - баспана, ал біреуге жай ғана сөйлесу мен қолдау. Қауымдастық дегеніміз - адамдар бірін-бірі табатын орын: біреуде сұраныс бар, екіншісінде - жауап, ал онсыз олар ешқашан кездеспес еді. Өзара көмек, қолдау, түсіністік - біздің бүкіл ұранымыз, сірә, осы.

Сондай-ақ біз виллада тұрып қайтатын сапарлар ұйымдастырамыз: мысалы, 2026 жылғы тамызда виллада «Екі қала Мафиясы» мен Гэтсби кеші осылай өтті. Өз кездесуіңізді жинағыңыз немесе бізбен бірге виллада тоқтағыңыз келсе, қауымдастық чатына немесе жобаның contact@vibe-sud-france.com поштасына жазыңыз - талқылаймыз. Бұл әдетте қалай ұйымдастырылатынын «Бірге ұйымдастырайық» бетінде айтамыз.

Біздің ережелер

Біз саясатты да, дінді де, ешкімнің жеке өмірін де талқыламаймыз: бұған бізде тыйым бар. Чатта мұндай хабарламалар өшіріледі, кездесулерде бұл тақырыптар болмайды. Дау-дамайдың орнына бір-бірімізді қайтадан дос болуға, қайтадан тыңдауға, қайтадан өмір сүруге және бір-бірімізге қайтадан сенуге үйретеміз.

Болашағымызды қалай көремін

Оңтүстіктегі орыс тілді қауымдастық өссе екен, жақында келгендер аяғынан тұрса екен деймін. Ортақ Жаңа жыл, ортақ Масленица, теңізге бірге шығу. Балалар дос болып, жаңа ұрпақ бейбітшілікте өссе екен. Әртүрлі ортадағы - жұмыс, әлеуметтік, кез келген ортадағы - адамдардың арасында байланыс түйілсе екен. Біз неғұрлым көп әрі алуан түрлі болсақ, соғұрлым өзіміз де байимыз.

Бұл әдемі естіледі, бірақ артында ғылым тұр. Марк Грановеттер «Әлсіз байланыстардың күші» (1973) еңбегінде Бостон маңындағы мамандардың жаңа жұмысты қалай тапқанын зерттеген: танысының көмегімен жұмыс тапқандардың алтыдан бесеуі ол таныспен анда-санда ғана көрісетін. Бөтен ортаға, сенің ортаңда жоқ нәрсе бар жерге жақын достар емес, әлсіз байланыстар апарады. Ал Лу Хун мен Скотт Пейдж 2004 жылы математикалық модельде белгілі бір жағдайларда кездейсоқ жиналған әртүрлі шешушілер тобы күрделі есепті ең қабілеттілер тобынан жақсы шешетінін көрсетті: ең қабілеттілер бір-біріне тым ұқсас. Сонымен, алғашқы чатымыздағы алпыс адам өздері ойлағаннан бай еді, ал бүгінгі 700+ адам - одан да бай.

8 Наурызға арналған кештердің бірінде қыздарға былай дедім: эмиграциядағы әйел, қандай себеппен кетсе де, сәл басқа адамға айналып, әлемді басқаша көре бастайды. Ер адамдар да солай. Эмиграция біраз уақытқа сені бұрын тұрған жеріңнен төменге түсіріп қойғандай болады. Бірақ бойыңда күш қалса және қасыңда қол болса - құтқарушы қол емес, жай ғана достық қол, - адам тез тұрады да, бұрынғысынан да биік өседі. Марина Цветаева бұдан ғасырдан астам бұрын, 1920 жылы, «Кто создан из камня, кто создан из глины…» өлеңін былай аяқтаған:

Дробясь о гранитные ваши колена, Я с каждой волной — воскресаю! Да здравствует пена — весёлая пена — Высокая пена морская!

Мағынасы: гранитке соғылып шашыраған сайын, әр толқынмен қайта тірілемін - жасасын теңіздің көңілді, биік көбігі.

Менің тарихым кәдімгі деп айта алмаймын, бірақ ең ауыры да емес. Эмиграцияның өте көп тарихын білемін, кейбірінен жүрек жарылады, біздің әрқайсымыз туралы дерлік кітап жазуға, тіпті кино түсіруге болады. Бірақ біздің қауымдастық алға қарайды - бірге өсетін жерімізге. Сондықтан бізге, Францияның оңтүстігіндегі орыс тілділер чатына қосылыңыз.

Неге қауымдастық Францияның оңтүстігі туралы

Бұл енді бүкіл команданың сөзі. Қай ұлттан екеніңіз де, мәртебеңіз де маңызды емес: бізде рухы жақын адамдарды да, сұрақтарыңызға жауапты да табасыз. Әр эмигрант ұқсас жолмен жүріп, ұқсас тастарға сүрінеді. Біз ол тастарды есте сақтаймыз және басқаларға бұл жолдан жұмсағырақ өтуге көмектесеміз.

Ал оңтүстік - өйткені біздің тәжірибемізше, мұнда көшу ауырырақ: бюрократия көп, біздікілер қала-қалаға шашырап кеткен, ал жұмыс өздігінен қолға түспейді.

Жоба қалай құрылғанын және бұл сайтты кім жасайтынын «Вайб - Францияның Оңтүстігі» жобасы туралы бетінде айтамыз. Анастасияға хатты жобаның поштасына жазуға болады: contact@vibe-sud-france.com.